დღეს საინტერესო ფილმს ვუყურე. ფინური სურათია და ისე კაცმა რომ თქვას განსაკუთრებული არაფერი. ევროპული ურთიერთობები, სექსები მეგობრის ბიჭთან, მოტყუებული საქმროს სევდა...ალბათ მიხვდებით დაახლოებით რა ფაბულა აქვს, მაგრამ ცუდი იცი რა არის ეს ყველაფერი საკმაოდ რეალურია. საქართველოში იმდენად ღრმად აქვს ზნეობრივ ნორმებს ფესვები გადგმული, რომ მეგობრის ძმის შეყვარებაც დიდი ცოდვაა, მაგრამ ცხოვრებაში ყველეფერი ხდება. არ გეგმავ, ან იქნებ გულის სიღრმეში იცი კიდეც, რომ რაღაც ცუდი მოხდება, მაგრამ გონება უარყოფს, არ იღებს. დავფიქრდი და მივხვდი, რომ  შესაძლოა უამრავ ბინძურ აზრსა და სურვილს გაუელვებია გონებაში, რომ ალბათ მე არაფრით არ ვარ ამ ფილმის პერსონაჟებზე უკეთესი, მაგრამ მაინც არ ვიწონებ ასეთ, ყოველგვარ სისუფთავეს მოკლებულ ურთიერთობებს. სიბინძურე ისედაც არ გვაკლია, და ამიტომ ცოტა სისუფთავე, სიწმინდე არ იქნებოდა ურიგო. ცუდია, რომ ქართველ გოგოებს ნაკლებად გვეძლევა საკუთარი თავის შეცნობის, ნამდვილი ცხოვრების გაცნობის საშუალება. ჯერ მამიკოს გოგო ხარ, მერე კი ქმრის საკუთრება(ხშირ შემთხვევაში მონა). დღეს ვიგრზენი, როგორ მინდა თავისუფლება. ეს არის ის რისკენაც ბავსვობიდან მივისწრაფოდი, მაგრამ უკვე 23 წლის ვარ და ჯერ კიდევ არ ვიცი ვინ ვარ, რა მინდა და ამას თავისუფლების გარეშე რათქმაუნდა ვერც ვერასოდეს გავიგებ. ჩემთვის არ არის საკმარისი, რომ კარგი სამსახური მქონდეს, ან ჩემი ქმრით საზოგადოება იყოს კმაყოფილი, რაგაც სხვაც მინდა სიყვარული,სიახლოვე, ვნება. მარტო დედაჩემისა და ბებიაჩემის დაგენილი დოგმები არ არის საკმარისი. თავგადასავალი მინდა, სიახლე, სიცილი და თავდავიწყება მინდა. მხოლოდ ახლა გავაცნობიერე ეს. ხეტიალი მინდა, ბობოქარი გრძნობები, საკუთარი თავის ბატონობა მინდა, გაგება მინდა, შეცნობა მინდა, ცხოვრება მინდა. მგონი ახლა დაახლოებით ვიცი, როგორ მივიღო საკუთარი თავის უფლად ყოფნის უფლება. ჩემს შეყვარებულთან გადავალ საცხოვრებლად, ანუ გავთხოვდები. მჯერა, რომ იმასთან ერთად სევიცნობ საკუთარ თავსა და მას, ჩემს ბიჭს. ყველა თავისებურად აღიქვავს სიყვარულს. ვიღაცისთვის სიყვარული მონობა, ვიღაცისთვის ოქრო-ვერცხლი, ვიღაცისთვის ბობოქარი ვნებათაღელვა, ვიღაცისთვის წამიერი აღტყინება, ჩემთვის სიყვარულიმარტოობისგან თავის დახწევაა. ჩემთვის სიყვარული გრძნობების, სხეულის, ვნებების, ემოციების,  აზრების  აღებ-მიცემობაა. მას მერე, რაც ის გავიცანი მარტო აღარ ვარ და ესაა ყველაზე მთავარი. თითქოს გამთელდი. ეჭვებიც ხშირად გაკითხავენ, მაგრამ დროებით, მერე ქრებიან და ისევ დარწმუნებული ხარ, რომ გიყვარს და უყვარხარ. ჩემი აზრით, ადამიანი მთელი ცხოვრება მარტოობას გაურბის, ემალება სიკვდილს. ჩემ მონოლოგს ფილმის დასასრულს ნათქვამი ფრაზით დავასრულებ: ადამიანები მარტოსულები არიან, მაგრა მარტოობასთან ბრძოლა ერთად უფროსახალისოა.

დღესაც ვერ ვარ კარგ გუნებაზე და ვიწყებ წერას. ვაგინებ საკუთარ თავს და სხვებსაც. ისევ უკმაყოფილო ვარ ყველათი და ყველაფრით. საუბედუროდ ვერც გამოსავალს ვპოულობ. იქნებ წერაში მაინც ვიპოვო შვება, იქნებ გონება გამინათდეს. ვინ იცის იქნებ სასწაული მოხდეს... დღეს შემდეგი კითხვები მიტრიალებს თავში: დავანგრიო და წავშალო ძველი ურთიერთობა? ახალი (უცნობი) ცხოვრება დავიწყო თუ ძველი გადავარჩინო? არსებობს კი ახალი და ძველი ცხოვრება? რა ჯაანდაბა გავაკეთო? ვცადო ძველი ურთიერთობის გამოსწორება თუ დავიკიდო ყველაფერი ფეხებზე? გავიქცე? სად ჯანდაბაში გავიქცე? საერთოდ რა მინდა? რანაირი ვარ? რას ვითხოვ? სხვებს რაღა უნდათ ჩემგან?

მგონი არ ტყუიან როცა ამბობენ, რომ სიყვარულსაც აქვს თავისი ვადა. როცა ურთიერთობას ”ვადა” გასდის რჩება სიცარიელე და იისევ მარტოობა. ორი ადამიანის ხანგძლივი ურთიერთდაღლის ერთი ხელის მოსმით დასრულება ნამდვილად არ არის ადვილი. იმასთან გაკავშირებს დრო, ენერგია, ტკბილი და საზარელი მოგონებები, სიახლოვე, იმედები, ოცნებები, თბილი გრძნობები, გაბრაზება, მრისხანება და უბრალოდ სიყვარული. ამის წაშლა კი ძალიან ძნელია. შეიძლება ჩემშია პრობლემა, რადგან ძალიან ბევრს ვითხოვ და იმაზე ცოტას გავცემ, მე მე მე, ვჩხუბობ და ვსარგებლობ იმითი, რომ ვუყვარვარ თანაც მგონი ძალიან.  თითქმის ყველა იმას იღებს, რასაც იმსახურებს. მგონი ასეა. მე არ ვარ საცოდავი ქარტველი ქალი. ვისაც კაცის ესინია და სულ გასცემს, აძლევს, ეწირება და იტანჯება. არ მინდა შეწირვა! მგონი მაგრად ვუბერავ, მაგრამ რას იზავ ასეთია რეალობა. ამ ყველაფერს რო ვწერდი გაისმა ტელეფონის ზარი... ვინ იცის რა  მოხდება....

ყველაზე ცუდი ის არის, რომ არ იცი ვიზე, ან რაზე მიიტანო იერიში. თანაც დაწესებული საზღვრები და ჩარჩოები უხილავია, ამიტომ ვერ შეეხები და რაღათქმაუნდა ვერც კბილებით დაღრღნი. უიმედობა, ცრემლები, ყვირილი, კივილი და ბოლოს ისევ მისი უდიდებულესობა ი მ ე დ ი. იმედი იმისა, რომ დღეს გაფუჭებულ საქმეს ხვალ გამოასწორებ, ან რაც დღეს ვერ მოახერხე იმას, ხვალ განახორციელებ. წამები, წუთები, დღეები, თვეები, წლები... დრო მიქრის და მგონი ყველაფერი ფეხზე კიდია და უცბათ აღმოაჩენ რომ უკვე 23 წელია რაც  ამ დედამიწაზე დააბიჯებ. კმაყოფილი ხარ საკუთარი თავით? მგონი არც ისე, სამაგიეროდ შენი ღრმა რწმენით არ ხარ ცუდი შვილი, მეზობელი, ნათესავი, მეგობარი, მაშინ ყველაფერი რიგზეა. ჩანს დაკისრებულ მოვალეობებსა და მოთხოვნებს როგორღაც ართმევ თავს. შენი აზრით, კარგი შვილი და საზოგადოებისთვის მისაღები ”პერსონა” ხარ. ეს მხოლოდ შენი ვარაუდია, თორემ სხვები შეიძლება სრულიად სხვაგვარად ფიქრობდნენ. ყველას თავისებურად წარმოუდგენია  თუ როგორ უნდა იცხოვრო, რა გააკეთო , რა ჭამო, ამიტომ ნურავის კითხავ აზრს და თავი მოიტყუე, რომ სხვები მაინც კმაყოფილები არიან შენით. ეს მგონი ნაწილობრივ შველის.  არც შენ რჩები ვინმეს ვალში და აყალიბებ შენ მოლოდინებსა და მოთხოვნებს სხვების მიმართ. დრო გადის და ხშირად ვერც სხვები ახერხებენ ამ მოლოდინების 100 % -ით გამართლებას. საკუთარი თავით უკმაყოფილებას ხშირად თან ერთვის სხვებით იმედგაცრუება. ხანდახან არის გამონათებებიც. კმაყოფილი ხარ საკუთარი განუმეორებელი და გასაოცარი პიროვნებით და სხვებმაც შეძლეს შენი გულის ნაწილობრივ მაინც მოგება. მერე ისევ ცრემლები, ყვირილი, წივილი, ღიმილი, სიცილი და ბოლოს მისი უდიდებულესობა ი მ ე დ ი. 

მოგესალმებათ ქალბატონი თოთოლიკა!  

დღეს ძალიან ცუდ ხასიათზე ვარ, ამიტომაც დავიწყე  წერა. არც კი ვიცი რას  ვაკეთებ. ბოლო დროს რაღაც ძალიან ბევრი ცუდი რამ დამატყდა თავს, მაგრამ მგონი არ ვიმჩნევ. ყოველ შემთხვევაში ამის დიდი იმედი მაქვს. წამები, წუთები, საათები, დღეები,  თვეები, წლები... მოკლედ დრო გარბის, მიქრის და მგონი ფეხზე კიდია ყველაფერი. ჯერ ძალიან უმწეო ხარ, პაწაწინა, დოყლაპია არსება, მერე ცოტა წამოიზრდები წამოიჩიტდები და უკვე ხსირად ამბობ შენთვის შემდეგ ფრაზებს :” რომ გავიზრდები ოო აი მაშინ.... ცოტა დამაცადეთ  გავიზარდო და აი მერე გაჩვენებთ... დიდი გოგო რომ ვიქნები მაშინ ვეღარავინ გამიბედავს ასეთ რამეებს... გავიზრდები და იმას გავაკეთებ, რაც მომეხუშტურება...” წამები, წუთები, საათები, დღეები,  თვეები, წლები... დრო გარბის, თითქოს იზრდები, მაგრამ ბოლოს ხვდები, რომ არც ისე ადვილია იყო ”დიდი გოგო”, აისრულო ყველა სურვილი და ოცნება და რაც მთავარია იყო თ ა ვ ი ს უ ფ ა ლ ი, გააკეთო ის, რაც გინდა. ოჯახი, მეგობრები, მეზობლები, ნათესავები, საზოგადოება... ისევ წნეხის ქვეშ ხარ, ისევ მოლოდინები, მოლოდინები და მოლოდინები, ტრადიციები, კანონები, მორალი და ისევ მოლოდინები. ყველას აქვს თავისი მოლოდინი. დედა ერთს მოელის შენგან, მამა სხვას, მეზობელსაც უნდა რაღაც, იქვე ნათესაობა ჩასაფრებულა და  რაღათქმაუნდა ზოგადად  საზოგადოებასაც აქვს თავისი მოთხოვნები. ბოლოს, ისე რომ ვერც კი მიხვდები, შენი სურვილები და ოცნებები სწორედ ამ მოლოდინებისა და მოთხოვნების ჩარჩოებში მოექცევა. ამის თავიდან აცილება თითქმის შეუძლებელია.  გაქცევა მინდა, ამ დაწესებული ჩარჩოების კბილით დაღრღნის უზარმაზარი სურვილი მაქვს, გაკუნტრუშება მინდა, მინდა, მინდა, მაგრამ ვიცი მხდალი თოთოლიკა ვარ და ამას არ ან ვერ გავაკეთებ. მე ამას ვაღიარებ, მაგრამ მაინც გულის  ბნელ, უხილავ კუნჭულში მაინც ბინადრობს მისი უდიდებულესობა  ი მ ე დ ი. იმედი იმისა, რომ ერთ დრესაც....